Uncategorised

Szczegóły

PARAFIA PRAWOSŁWANA I GRECKOKATOLICKA W CHYRZYNIE

Parafia prawosławna w Chyrzynie miała prawdopodobnie metrykę średniowieczną, choć znana jest wzmianka o jej istnieniu dopiero w 1507 r. W dniu 8 XII 1642 Marcin Konstanty Krasicki, podczaszy przemyski, doposażył probostwo. Potwierdził wszystkie prawa przynależne popowi chyrzyńskiemu Michałowi, który przejął parafię po swoim ojcu Janie. Darował popostwu chyrzyńskiemu rolę grechowską, również potwierdził sumę 400 zł polskich, która to suma ulokowana była na popostwie chyrzyńskim, a które to korzyści zostały nadane przez Marcina Krasickiego, wojewodę podolskiego, stryja darczyńcy. Obciążono popa chyrzyńskiego rocznym czynszem pieniężnym 30 gr, a w naturze miał składać dworowi 4 kapłony i kopę jaj. Od innych powinności, danin i posług był on zwolniony. Potwierdzono również wolny wrąb w las dworski na potrzeby parafii i opał domowy. W latach późniejszych po wprowadzeniu unii w eparchii przemyskiej istaniała tu z pewnością parafia grekokatolicka, nie ma jednak na ten temat żadnych wiarygodnych dokumentów. [Zdjęcie obok - widok przy wjeździe do Chyrzyny].
W 1805 r. istniała w Chyrzynie parafia obrządku grekokatolickiego pod wezwaniem św. Szymona Słupnika, którego parochem był Symeon Kopystyński. Pod takim samym wezwaniem znajdowała się w miejscowości cerkiew, cała drewniana, pod dachem gontowym. Obok niej stała dzwonnica na czterech słupach, związana tarcicą i obita gontami. Zaznaczono, że cerkiew jest stara i potrzebuje reparacji.
Zabudowania parafialne składały się z plebanii z drewna i pokryte były słomą. Plebania miała jedną izbę z piecem kaflowym, dalej piekarnię z komorą oraz z sienią. Budynek ten był już stary i niewygodny. Obok znajdowała się stodoła w słupy wiązana, dylowana, pokryta słomą. Do parocha chyrzyńskiego należały następujące grunty: Zajamiska, które zasiewał 6 korcami i 1 ćwiercią zboża, Żbyr pastwiska zasiewany 2 korcami i 2 ćwierciami zboża, grunt Zachorodem zwany Ogrodem, grunt Pod Liczbą, grunt orny Łazek, zasiewany 11 korcami 3 ćwierciami, grunt orny Zakulnicze, zasiewany 3 korcami 1 ćwiercią, grunt orny na Zakulniczu w Błoniu, zasiewany 4 korcami i 2 ćwierciami, grunt orny Przymiarek, Grunty za Chyrzyną: Łaz - grunt orny zasiewany 9 korcami i 2 ćwierciami, grunt orny pod Kutom czyli Kątem, grunt orny pod Kiziem, grunt orny pod Mackowym, grunt orny pod Żarniskami, zasiewany 12 korcami, grunt orny pod Matyszką, grunt orny Diachy oraz ogród w Chyrzynie. Nie został podany łączny areał wszystkich wymienionych gruntów.
Przy okazji spisywania wszystkich należności parocha chyrzyńskiego można dowiedzieć się o strukturze rolnej oraz liczbie wiernych przynależących do parafii rytu greckiego, jak również o ilości i czasie składania różnych obciążeń. W Chyrzynie było 21 ról podzielonych na 42 podrolki, z których właściciele byli obowiązani dawać skopczyznę, inaczej proskórne (w znaczeniu polskim dziesięcinę) parochowi po snopów 30, co dawało 10 kop. Półrolnicy mieli dawać snopów 15. Zagrodnicy 3 dniowi mają płacić proskórnego 1 zł polski rocznie. Chlebów rocznych tzw. kanonnych od półrolnika 1, kolędnych 21, także od każdego gospodarza jeden pieróg wielkanocny. Na Wniebowzięcie Matki Boskiej każdy gospodarz powinien dawać parochowi 2 pierogi pieczone z nowego zboża. Przed Wielkanocą każdy półrolnik i zagrodnik powinien dać 4 jaja, zaś chałupnicy po 3. Opłata przy obchodzie domów parochialnych, z roli 12 gr, od półrolnika 6 gr, chałupnik 2 gr. Po kolędzie i środopoście wszyscy półrolnicy i zagrodnicy dają po 3 gr, chałupnicy po 2 gr. Także do kolędnego chleba każdy rolnik ma dawać 1 gr na kiełbasę, która ma być składana z chlebem kolędnym. Ze strony dworu potwierdzono prawo do wolnego wrębu dla parocha chyrzyńskiego na opał i potrzeby budowlane. Zagwarantowała to Krystyna Boznańska, dziedziczka Krzywczy, przy obecności parocha chyrzyńskiego ks. Symeona Kopystyńskiego oraz dziekana pruchnickiego Józefa Mochnackiego.
W II połowie XIX w. siedziba parafii została przeniesiona do Chyrzynki. Faktem jest, że w roku 1857 wybudowano nową cerkiew pod wezwaniem św. Szymona Słupnika z fundacji Adama hr.Starzeńskiego. Nie jest rzeczą jasną, z jakich powodów przeniesiono parafię do Chyrzynki.

 Piotr W. Haszczyn. Zarys Dziejów Parafii w Krzywczy 1398 - 1998. Krzywcza 1998. Str. 146-148.

{gallery}phocagallery/cerkiew_w_chyrzynce{/gallery}

Zapraszamy na blog  - www.krzywcza.blogspot.com

Szczegóły

CERKIEW GRECKOKATOLICKA W BABICACH

 Na początku XVI w. istniała w miejscowości parafia prawosławna, a po unii greckokatolicka. W roku 1785, ze względu na zmniejszenie się ludności pochodzenia ukraińskiego przemianowana na filię parafii greckokatolickiej w Skopowie.

Babicka cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Bogarodzicy była filią parafii w Skopowie. Zbudowana w 1839 r. przez cieślę Kozubala spod Krosna, przebudowana w 1888 r. Po II wojnie światowej nieużytkowana popada w ruinę. Ikony zdementowane ok.1970 r. znajdują się w Muzeum Ziemi Przemyskiej.

Cerkiew orientowana, umiejscowiona w południowo-zachodniej części miejscowości na wzniesieniu stromo opadającym w dolinę rzeki, otoczona wieńcem starodrzewu. Opodal cerkwi, od strony zachodniej, drewniana dzwonnica (przesunięta lekko ku pd. względem osi cerkwi).

Cerkiew drewnianao długości 17,70 m i szerokości 9,10 m., jednoprzestrzenna, z zakrystią od północy (nieistniejącą) i kruchtą od zachodu, konstrukcji zrębowej (kruchta słupowa). Podwalina dębowa o średnicy przekroju 35x35 cm. Belki ścian z drewna iglastego. Węgłowania na zamek (z krytym czopem). Podwalina zakrystii była węgłowana do północnej podwaliny - cewki. Belki wschodniej i zachodniej ściany zakrystii mocowane w wręby w północnej ścianie cerkwi. Zrąb ścian cerkwi spięty od góry oczepem. Na tym samym poziomie, co oczep, równolegle do jego pn. i pd. belek założone są belki łączone na zamek i podparte wewnątrz cerkwi słupami (każda trzema). Belki oczepu oraz dodatkowe belki na słupach stanowią oparcie konstrukcji dachowej. Słupy wewnątrz głównej części cerkwi tworzą podział przestrzeni, wprowadzając boczne pseudo nawy, szerokości 150 cm każda. Usztywnienie konstrukcji zrębu południowej ściany cerkwi tworzą założone w trzech miejscach lisice. W ścianie północnej lisice w dwóch miejscach. Kamienne podmurowanie podwaliny zachowało się we fragmentach. Kruchta od strony zachodniej konstrukcji słupowej. Główna część budynku (nawowo-prezbiterialna) zamknięta od wschodu trójbocznie. Więźba dachowa ponad nią konstrukcji stolcowo-krokwiowej. Stolce ustawione na belkach spinających pd. i pn. partię oczepu (zamki). W więźbie dachowej wkomponowana, na środku kalenicy, ośmioboczna pseudo latarnia konstrukcji słupowej, nakryta ostrosłupowym daszkiem. Więźba nad kruchtą krokwiowa. We wnętrzu, wzdłuż zachodniej ściany cerkwi, na całej jej szerokości chór śpiewaczy, na wysokości 300 cm, wysięg 140 cm, wsparty dwoma słupami w części czołowej i dwoma przy zachodniej ścianie, z balustradą z pełnych desek, dostępny drewnianymi schodami przy zach. ścianie (od strony pd.). Sanktuarium wydzielone kurtynową ścianą z desek (konstrukcja ikonostasu). Ściany cerkwi pobite od zewnątrz pionowym deskowaniem z listwowaniem. Podwaliny osłonięte wąskim daszkiem okapowym opartym na ryglach, pobitym gontem. Dach nad główną częścią cerkwi jedno kalenicowy, pięciopołaciowy, z półszczytem od zachodu, kryty blachą. Ostrosłupowy dach na pseudo latarni pod blachą. Pod okapem kształtowo wyrzynana deska. Dach nad kruchtą dwuspadowy gontowy.

Dzwonnica drewniana, konstrukcji słupowej, kwadratowa, o ścianach pionowych szachowanych deskami z pozorną izbicą, o lekko pochylonych ścianach. Dach namiotowy gontowy. Usytuowana w pobliżu cerkwi na wyniosłości o mocno spadzistych stokach.

Według schematyzmu duchowieństwa greckokatolickiego liczba grekokatolików w Babicach kształtowała się od 200 osób w 1872 roku do 410 w 1918 r. i 409 w 1936 r. Patronem cerkwi w Skopowie i Babicach była rodzina Radomyskich z Babic. Do 1947 r. wysiedlono z Babic ludność pochodzenia ukraińskiego.

Opracowanie Piotr Haszczyn -.

Zdjęcia archiwum P.Haszczyna

Zapraszamy na blog  - www.krzywcza.blogspot.com

Szczegóły

PARAFIA KATOLICKA W BABICACH

Pod koniec XV w. Stanisław Kmita z Wiśnicza, wojewoda ruski, wystawił w miasteczku kaplicę pod wezwaniem św. Katarzyny z drzewa dębowego. Kaplica była uposażona m.in. w: 1,5 łanu roli, dochody z browaru babickiego, dziesięciny od mieszczan, sadzawkę, łąki. 13 XII 1507 r. Stanisław Kmita uposażył nową babicką parafię, łącząc dochody parafii w Stupnicy z uposażeniem kaplicy św. Katarzyny. Biskup przemyski, Maciej Drzewicki, prawdopodobnie erygował parafię 15 II 1508 r., bo w tym dniu odbyło się wprowadzenie nowego proboszcza Klemensa, wikarego z Przemyśla.

W skład nowo utworzonej parafii wchodziły następujące miejscowości: Babice i Przedmieście Babickie (zwane również Posadą), Bachów, Stupnica, Sufczyna, Brzuska, Iskań, Piątkowa, Skopów oraz Ruszelczyce (ta część miejscowości, która należała do Kmity, druga część należała do parafii Krzywcza). Oprócz nadania ziemi: półtora łanu (łan – ok.30 ha) roli w Babicach, 2 i ćwierć łanu roli, 3 stajania roli, 2 łąki i 3 części innej łąki w Stupnicy, parafia otrzymała meszne od mieszczan babickich i kmieci z parafii oraz dziesięcinę snopową ze wszystkich folwarków należących do klucza bachowskiego, również prawo połowu ryb w Sanie i jeziorach, prawo wykorzystywania pastwisk dla trzody i bydła, prawo do ścinania drzewa w lasach zarówno do budowy jak i na opał oraz dochody z babickiego browaru. Na dokładkę ofiarowano działkę na plebanię blisko kaplicy.

Być może w niedługim czasie wybudowano koło kaplicy większy drewniany kościół, który spłonął w 1726 r. W tym samym roku kasztelan sanocki, Józef Grabieński, wybudował kolejny drewniany kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, który został konsekrowany przez bpa Pruskiego 25 II 1729 r. Na podstawie nielicznych zapisków wydaje się, że wszystkie drewniane kościoły oraz wcześniejsza kaplica były wybudowane na terenie dzisiejszych ogrodów i zabudowań plebańskich.

W 1792 r. „wybudowano całkiem nowy kościół murowany pod dachówką wypalaną” z fundacji Jerzego i Katarzyny Pinińskich [Zdjęcia poniżej]. Oni też oraz mieszczanin Franciszek Gałgan ofiarowali działkę pod nowy kościół i cmentarz. Odnowiony w 1860 r. przez Eustachego Dembińskiego, 17 IV 1866 r. uległ pożarowi. Spaliły się: dach, okna, organy, dzwony stopniały, facjata i część sklepienia spadło. Ocalał wielki ołtarz z cudownym obrazem. Po pożarze kościół ten odbudowano w dzisiejszej postaci. W 1904 r. kościół i ołtarze odmalowano, a w 1934 r. pokryto dach blachą. Na chórze muzycznym znajdują się 20 - głosowe organy o jednym manuale z końca XIX w., wykonane we lwowskiej pracowni Śliwińskiego.

         Kościół jednonawowy, późnobarokowy, orientowany, zbudowany z kamienia i cegły. Dach siodłowy, na nim czworoboczna wieżyczka - sygnaturka. Po bokach prezbiterium murowana kruchta od pn., a od pd. Zakrystia, kryte trójspadowymi dachami. Pod prezbiterium pusta krypta. Całość ogrodzona kamienno – ceglanym murem. Fronton ozdobiony jest portalem. We wnęce po zamurowanym oknie nad drzwiami frontowymi znajduje się kamienna figura św. Józefa. Zwieńczenie ściany frontowej stanowi tympanon, w którym znajduje się okno owalnego kształtu. Na dachu w okolicy prezbiterium znajduje się wieża z sygnaturką.

         Kościół ma długość 25,35 m i szerokość 9,90 m, w prezbiterium 8,40 m. Na ścianach bocznych jest 8 wnęk bez figur. Chór jest murowany wsparty na filarach. Dwie murowane dzwonnice kamienno – ceglane zbudowane zostały na planie kwadratu o wymiarach 5x5 i wysokości 10 m, na narożach filastry toskańskie. W części górnej okna. Dach namiotowy, kryty blachą, zwieńczony krzyżem. Dzwonnice odbudowano i podwyższono po zniszczeniu w 1892 r. za staraniem ks. Józefa Karpińskiego. W prawej znajduje się 3 dzwony: Jan Paweł II z 1981 oraz Piotr i Tadeusz z 1925 r., lewa pusta zbudowana dla równowagi architektonicznej.

 Wewnątrz kościoła XVIII - wieczna kazalnica w kształcie okrętu z figurami apostołów: św. Piotra i Jakuba oraz 3 barokowe ołtarze: główny oraz dwa boczne. W jednym z nich znajduje się obraz św. Stanisława Szczepanowskiego Biskupa, namalowany przez nauczycielkę z Babic, Józefę Hudzikowską. W ołtarzu tym znajduje się również obraz Serca Pana Jezusa i św. Jana Nepomucena. W drugim ołtarzu znajduje się obraz św. Józefa i w małych ramach św. Antoniego z 1794 r.

W ołtarzu głównym, zbudowanym z drzewa w stylu odrodzenia, cudowny obraz Matki Boskiej Babickiej namalowany na płótnie [Zdjęcie obok bez koszulki]. Wysoki na ok.144 cm, a szeroki na ok.125 cm. Obraz przedstawia Matkę Boską w półpostaci w szacie haftowanej, trzymającą Dzieciątko Jezus na ręku. Matka Boska łagodnie pochyla głowę ku Dzieciątku, które, trzymając w ręku kulę ziemską, prawą błogosławi wiernemu ludowi. Głowy obojga są ozdobione pięknymi koronami. Matka Boska w lewej ręce trzyma berło królewskie, a na dolnym krańcu obrazu jest namalowane pasmo róż. Cera Matki Boskiej jest śniada, wyraz twarzy, szczególnie u Niej, tchnie nadzwyczajną łagodnością i słodyczą.

         Z podań dowiadujemy się, że autorem obrazu był malarz ormiański i pierwotnie znajdował się on w kościele parafialnym w Stupnicy. Następnie został przeniesiony do Babic. Jednak najnowsze badania naukowe wskazują, że obraz pochodzi z XVI w. Najstarsza wzmianka o tym obrazie pochodzi z wizytacji generalnej ks. bpa Szembeka z dnia 29 VIII 1722 r. Wyliczono tam dary dziękczynne i kosztowności oraz liczne wota. W akcie powizytacyjnym  bpa W.H. Sierakowskiego z 1744 r. nazywa się obraz cudownym i ubolewa się, że nie ma spisu odebranych łask, na przyszłość nakazano skrzętnie notować. Po pożarze w 1886 r. obraz cudem ocalał. Jako wotum ufundowano obraz św. Floriana, który wylewa dzban wody na palący się babicki kościół, którym można zasuwać cudowny obraz.

Naprzeciwko kościoła, po drugiej stronie drogi znajduje się plebania, której budowę rozpoczęto w 1804 r. Gdy była już prawie gotowa, 6 X 1808 r. spłonęła, odbudowano ją w 1809 r., a przebudowano do dzisiejszej postaci w 2006 r. Jest to jedna z najstarszych murowanych plebanii w archidiecezji przemyskiej.

W ostatnich 5 latach kościół, jego wyposażenie oraz plebania zostały gruntownie odremontowane staraniem parafian i ks. proboszcza Stanisława Siuzdaka.

Opracowanie Piotr Haszczyn - Ścieżka Historyczna Babic - Przystanek 1.

Więcej zdjęć: http://www.spbabice.edu.pl/index.php?option=com_phocagallery&view=category&id=1:sciezka_historyczna%20nr1&Itemid=162

{gallery}stories/kosciol_parafialny_babice{/gallery}

Zapraszamy na blog  - www.krzywcza.blogspot.com

Szczegóły

Kościół filialny w Reczpolu mieścił się przez wiele lat w cerkwi obrządku greckokatolickiego. Jednak była ona zbyt mała w stosunku do potrzeb. Dlatego w latach 80 - tych XX w. rozpoczęły się starania o budowę nowej świątyni. Wypalono w czynie społecznym kilkanaście tysięcy cegieł, zagaszono wapno, ale budowy nie rozpoczęto, gdyż nie było porozumienia, w który miejscu. Wybudowano za to plebanię. Następnie cegłę przeznaczoną na budowę kościoła przeznaczono na budynek nowej szkoły. Punktem zwrotnym w inicjatywie budowy kościoła były obchody 600 lecia parafii Krzywcza. Dzięki tej inicjatywie mieszkańcy Ruszelczyc postanowili u siebie zbudować kościół filialny ta inicjatywa zmobilizowała Reczpolan. Na kazaniu Jubileuszowym ks. arcybiskup Michalik prosił, aby zmierzyć Reczpol od wschodu do zachodu i w miejscu gdzie będzie środek wybudować kościół. Wprawdzie pomiaru nie dokonano, ale w 2002 r. rozpoczęto budowę świątyni w górnej części Reczpola. Oddano ją do użytku we wrześniu 2006 r. Od 16 czerwca 2011 r. Kościół Filialny w Reczpolu jest pod wezwaniem Błogosławionego Jana Pawła II, a w październiku 2013 powrócił po renowacji do kościoła Cudowny Obraz Matki Boskiej Bolesnej.

{gallery}stories/kosciol_parafialny_reczpol{/gallery}

Zapraszamy na stronę http://krzywcza.przemyska.pl/

Parafia w Krzywczy - Wspólnota parafialna pw. Narodzenia Najśw. Maryi Panny w Krzywczy

Szczegóły

Szczegóły

Cmentarz grekokatolicki w Ruszelczycach, zapewne przycerkiewny, po lewej stronie drogi Przemyśl - Dynów. Założony na początku XX w., powierzchnia 0,22 ha, zdewastowany, zachowanych 7 nagrobków i fragment dużego drewnianego krzyża. [Zdjęcie obok - jeden z ocalałych przepieknych żeliwynych krzyży]

Piotr W. Haszczyn. Zarys Dziejów Parafii w Krzywczy 1398 - 1998. Krzywcza 1998. Str. 141.

Zdjęcia P.Haszczyn

Zapraszamy na blog  - www.krzywcza.blogspot.com

Szczegóły

Już w czasach średniowiecznych istniała we wsi parafia prawosławna, co potwierdza wzmianka z 1510 r. Ruszelczyce wówczas należały do ziemi sanockiej. Następnie istniała w miejscowości parafia grekokatolicka do początku XIX w. W roku 1805 była filią parafii w Krzywczy, a następnie filia parafii w Skopowie. [Zdjęcia poniższe przedstawiaja cerkiew i ikonostas Ruszelecki].

  
Na początku wsi znajdowała się cerkiew drewniana, kryta gontem, zbudowana w 1845 r. pod wezwaniem Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. W cerkwi znajdował się bardzo cenny stary ikonostas z dużym zestawem dobrze zachowanych starych ikon . Nie zachował się jej opis. W 1962 r. władze państwowe zajęły cerkiew, która wkrótce została rozebrana. Do tego czasu nieregularnie odbywały się w niej nabożeństwa w obrządku rzymskokatolickim. W drewnianej dzwonnicy stojącej obok znajdował się dzwon gdański z 1734 r.
W 1785 r. w miejsowości było 250 wyznawców obrządku grekokatolickiego, a w 1938 r. 580, wg innych danych 520 na 890 mieszkańców.

Szczegóły

Karol Włodek - pseudonim "Wiarus"    informacaja  do sprawdzenia

Szczegóły

Kościół Rzymskokatolicki  p.w. Matki Boskiej Fatimskiej w Ruszelczycach . 

{gallery}stories/kosciol_parafialny_ruszelczyce{/gallery}

Zapraszamy na stronę http://krzywcza.przemyska.pl/

Parafia w Krzywczy - Wspólnota parafialna pw. Narodzenia Najśw. Maryi Panny w Krzywczy

Szczegóły

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Skopowie - od początku istnienia miejscowości w przeważającej części była zamieszkiwana przez ludność pochodzenia ruskiego. W latach 1772 do 1945 istniała tu parafia greckokatolicka pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego, wcześniej być może prawosławna. W 1879 parochem miejscowej cerkwi był ks. Mudrak jednocześnie dziekan pruchnicki. Skoro była parafia istniał w tych latach również cerkiew. Na miejscu drewnianej ok. 1900 r. [w momencie objęcia parafii przez ks. Iwana Demianczuka w 1900 r. mury cerkwi były wybudowane do połowy. Należy więc domniemywać, że okres budowy cerkwi należy określić na w przedziale lat 1899 - 1902(4)] wybudowano murowaną o powierzchni 300 m² i kubaturze 1150 m. Zbudowana na planie krzyża greckiego w środku miejscowości w stylu eklektycznym. Cerkiew zwrócona absydą na północ jest budynkiem murowanym z cegły, otynkowanym. [Zdjęcia powyżej skopowski ikonostas, poniżej cerkiew od strony cmentarza]. W centrum kopuła na drewnianym bębnie o słupowej konstrukcji. Bęben kopuły obity blachą. Wnętrze przykryte sklepieniami pozornymi. Więźba dachowa stolcowa. Ściany ujęte w dekoracje ramowe, szczyty ozdobione frezem arkadowym. W fasadzie nad wejściem umieszczonym w trójkątnie zamkniętej wybudowie okrągłe okno. Wewnątrz wybudowana ścianka działowa tworząca przecionek. Przedłużenie jej tworzy balustradę na nią znajduje się chór muzyczny. Po opuszczeniu tego terenu w latach 1945 – 47 przez ludność ruską cerkiew nieużytkowana. Większość XIX wiecznego ikonostasu znajduje się w Muzeum Ikon Łańcucie. Od lat 70 tych XX w. cerkiew przejęła parafia rzymskokatolicka z Babic tworząc kościół filialny.

W północno – zachodniej części posesji znajduje się murowana dzwonnica. Na rzucie prostokąta, dwukondygnacyjna. Nad pierwszą kondygnacją, posiadającą beczkowe sklepienie wnętrze, ściana przepruta wąskimi, zamkniętymi, półkoliście arkadami, zwięczona gzymsem profilowanym. Dolna kondygnacja przykryta betonową płytą, górna ma dach siodłowy, czterospadowy ze spłaszczoną kopułką na sześciobocznym bębnie na środku kalenicy. Dach kryty blachą.
W 1880 r. w Skopowie było 113 domów i 619 mieszkańców. 509 wyznania greckokatolickiego, 99 rzymskokatolickiego i 11 mojżeszowego.
1921 roku odnotowano 980 mieszkańców (747 wyznania grekokatolickiego, 219 rzymskokatolickiego i 14 mojżeszowego). Po wojnie ludność pochodzenia ruskiego i ukraińskiego została wywieziona.

Piotr Haszczyn

Cmentarz w Skopowie - FILM

SABINA JAKUBOWSKA. Opis przyrody nieożywionej: skał, kamieniołomów i potężnych głazów występujących na terenie Babic i okolic. PRACA SEMESTRALNA Z PRZYRODY. Babice 2001 r. Praca napisana pod kierunkiem P. Haszczyna.

Karta Inwentarzowa Państowej Służby Konserwacji Zabytków.