Jedna z najcenniejszych pamiątek po dawnych dziejach kościoła w Babicach jest ulotka – cegiełka na odbudowę świątyni parafialnej, która częściowo spłonęła podczas wielkiego pożaru miejscowości 17 kwietnia 1886 r. Wydana zapewne staraniem ówczesnego proboszcza ks. Józefa Karpińskiego, który w ten sposób zbierał finanse na odbudowę świątyni. Zachowało się kilka egzemplarzy tej unikatowej publikacji.
Na niej oprócz historii miejscowości i parafii oraz okoliczności pożaru i historii cudownego obrazu znajdują się dwie grafiki. Jedna przedstawia kościół z tego okresu druga cudowny obraz. I chociaż szczególnie obraz jest wykonany z barkiem podobieństwa do oryginału to są to najstarsze i najcenniejsze wizerunki babickiego kościoła.

Sama cegiełka doprowadziła do wzmożenia kultu obrazu, który był już silny wg. opisu bpa Sierakowskiego w 1744 r. Zapewne publikacja przyczyniła się do tego, że informacja o cudownym obrazie została umieszczona w Przewodniku Chrześcijanina Rzymsko-katolickiego w 1904 r. wśród około 50 sanktuariów maryjnych ówczesnej Polski. W XIX i początkach XX w. do miejscowości przybywali pielgrzymi z bliższych i dalszych okolic oddając się pod opiekę Matki Bożej Babickiej. Szczególnie dużo pielgrzymów przybywała w święto odpustu parafialnego 15 sierpnia na Wniebowzięcie Najświętszej Marii panny. Wtedy do miejscowości ściągały tłumy wiernych: z całej parafii oraz Krzywczy, Huciska, Nienadowej, Dubiecka, Piątkowej, Iskani i wielu innych miejsc. Z Tarnawki na odpust św. Trójcy ks. Proboszcz organizował pieszą pielgrzymkę do babickiego sanktuarium. Tradycja wielkich babickich odpustów oraz kultu wiernych czcicieli Marii w tym wizerunku z poza parafii, zachowała się do lat 70 - tych XX.

Grafika przedstawiająca cudowny obraz

Oryginał ulotki
Oto treść tej ulotki.
Prośba o jałmużnę na spalony Kościół.
Miasteczko Babice nad Sanem, położone na stromej dzielnicy brzegu, na granicy ziemi Sanockiej, należy do najstarszych osad Polski.
W tem to miasteczku zbudował Stanisław z Wiśnicza Kmita, wojewoda Ruski a starosta Przemyski, kościół, który od Macieja Drzewickiego, biskupa Przemyskiego, na dniu 15 Lutego 1508 roku podniesiony został do godności parafialnego. W miejsce tego, czasem i wiekiem podupadłego kościoła, zbudowali w roku 1794 Jerzy i Katarzyna hr. Pinińscy, wspaniały, murowany kościół w stylu odrodzenia, od Eustachego hr. Dembińskiego po roku 1860 odnowiony.
Z dopuszczenia Bożego ten blachą i dachówką kryty kościół, przy pożarze miasteczka dnia 17 Kwietnia 1886 roku zgorzał tak, że prawie wszystko, co ogień zniszczyć mógł: dachy, okna, organy i t. d. zgorzało, dzwony potopniały, facyata wspaniała i część sklepienia spadła; jeden tylko wielki ołtarz ocalał, pomimo, że obok położone okna w szczętem zniszczył ogień — bo tego ołtarza, jako tronu swego, na którym od blisko czterech wieków zasiada, broniła Najświętsza Panna, której obraz łaskami słynący w tym ołtarzu jest umieszczony.
Wśród płaczu i jęków, lud niezważając na niebezpieczeństwo, przystawiwszy drabiny, usiłował zdjąć i ratować ukochany obraz — lecz żadną siłą dokonać tego nie mógł. Z płaczem opuścił ukochaną świątynię. Ale jakaż radość niewypowiedziana ogarnęła serca wszystkich, gdy po stłumieniu pożaru wszedłszy do świątyni gruzami zawalonej, zobaczono nietknięty ołtarz i cudowny obraz!
Skąd pochodzi ten obraz, niewiadomo — wieki bowiem zatarły podania, a kilkakrotne pożary miasteczka i budynków plebańskich stały się powodem zatracenia starych dokumentów. W tych, które pozostały, a mianowicie z generalnej wizyty X. biskupa Szembeka, odprawionej 29 Sierpnia 1722 roku można wyczytać, że było 27 wotów, 3 korony, 31 dyamentów, perły, między temi czarne, serca, krzyże, nogi i t. d. srebrne i złote.
Wizyta zaś X. biskupa Sierakowskiego odbyta osobiście 8 Czerwca 1744 r. nazywa obraz cudownym, ubolewa, że niema spisu odebranych łask, nakazuje nadal spisywać takowe i wspomina, że roku 1743 niejaka Pazia Steciusiowa obrz. gr. ociemniała, a oddając się pod opiekę Najśw. Panny i słuchając Mszy świętej przed tym obrazem odprawionej, wzrok odzyskała. Dalej wylicza 30 z górą wotów, a między temi najnowsze od WWPP. Siarczyńskich i cześnikowej Podolskiej, Ulenieckiej — i wzmiankuje, że lud z bliższych i dalszych stron licznie się gromadzi, by czcić Najświętszą Pannę w tutejszym obrazie i łaski sobie wyjednać.
Przed niedawnym czasem hrabina Wanda Dembińska z Nienadowej, w swoich cierpieniach uciekając się pod opiekę Najśw. Panny w Babicach i doznawszy pociechy, w dowód wdzięczności ofiarowała wotum: krzyż ametystowy na złotym łańcuchu, który we cztery złożony, jako naszyjnik, przypięty jest na obrazie.
I my niegodni słudzy Twoi, Najświętsza Panno, pokornie prosimy Cię, do stóp Twych ze czcią padając, uproś u Syna Twego dla nas nędzarzy tę łaskę, byśmy niemogąc sami, z pomocą i ofiarnością braci, mogli odbudować to miłe Tobie mieszkanie — zniszczony kościół Babicki.
Piotr Haszczyn [październik 2026]
Jeśli doceniasz moją pracę postaw kawę Kliknij





